அத்தியாயம் 2:
பிம்பத்தின் பின்னே ஒளிந்திருக்கும் தேவதை
மௌனத்தின் விடியல்
அலாரத்தின் சத்தம் அறைக்குள் பரவுவதற்கு முன்பே நிவேதாவின் கண்கள் விழித்துக்கொண்டன. இரவு முழுவதும் தூக்கம் அவளைத் தழுவவில்லை; மாறாக, நிராகரிப்பின் வலியும், கார்த்திக்கின் அந்த ஒற்றை வரியும் அவளுக்குள் ஒரு மற்போர் நடத்திக்கொண்டிருந்தன. ஜன்னல் வழியே தெரிந்த அதிகாலை வானம், இன்னும் முழுமையாக வெளுக்கவில்லை. ஆனால், அவளது மனதிற்குள் ஏதோ ஒரு மெல்லிய வெளிச்சம் பரவத் தொடங்கியிருந்தது.
அவள் தன் அலைபேசியை மெல்லத் திறந்தாள். கார்த்திக்கிடமிருந்து ஒரு குறுஞ்செய்தி காத்திருந்தது.
Karthik: "Practice பண்ணுறீங்களா இல்ல Give up already?" (பயிற்சி செய்கிறீர்களா அல்லது ஏற்கனவே விட்டுவிட்டீர்களா?)
அந்த வாசகத்தைப் பார்த்ததும், அறியாமலேயே நிவேதாவின் இதழ்களில் ஒரு புன்னகை அரும்பியது. நேற்றைய அவமானம் தந்த கசப்பை விட, யாரோ ஒரு அந்நியன் தன் மீது காட்டும் இந்த அக்கறை அவளுக்குப் புதிதாக இருந்தது.
Nivedha: "Give up பண்ண மாட்டேன்." (விட்டுக்கொடுக்க மாட்டேன்.)
அவளது பதில் சுருக்கமாக இருந்தாலும், அதில் ஒரு வைராக்கியம் இருந்தது. அடுத்த சில நிமிடங்களில் கார்த்திக்கிடமிருந்து பதில் வந்தது. மாலை 5 மணிக்கு நூலக ஹாலில் சந்திப்பதாக ஒரு அழைப்பு. அது ஒரு புதிய தொடக்கத்திற்கான அழைப்பு என்பதை அப்போது அவள் உணரவில்லை.
நூலகத்தின் நிசப்தத்தில் ஒரு சந்திப்பு
மாலை 5 மணி. அந்தப் பழைய நூலகத்தின் ஹால், புத்தகங்களின் வாசனையோடும், மங்கிய வெளிச்சத்தோடும் அமைதியாக இருந்தது. நிவேதா உள்ளே நுழைந்தபோது, கார்த்திக் ஏற்கனவே ஒரு மூலையில் அமர்ந்திருந்தான். எளிமையான சட்டை, கண்களில் கண்ணாடி, முகத்தில் ஒரு அமைதியான புன்னகை. அவன் ஒரு மீடியா துறையில் இருப்பவன் என்பதற்கான எந்த ஆரவாரமும் அவனிடம் இல்லை.
"ஹாய்..." என்று மெதுவாகத் தொடங்கினாள் நிவேதா. அவளது குரலில் ஒரு தயக்கம் இருந்தது.
"ஹாய் நிவேதா, வாங்க. ஏன் இவ்வளவு டென்ஷனா இருக்கீங்க?" என்று அவன் இயல்பாகக் கேட்டான்.
"எனக்கு... என் தோற்றம் தான் பெரிய பிரச்சனையா இருக்கும்னு தோணுது கார்த்திக். கேமரா முன்னாடி நான் எப்படி தெரிவேன்னு எனக்கே பயமா இருக்கு," என்றாள் அவள், தரையைப் பார்த்தபடி.
கார்த்திக் அவளை நேராகப் பார்த்தான்.
அவனது பார்வையில் கேலியோ, பரிதாபமோ இல்லை; ஒரு தெளிவு இருந்தது. "நிவேதா... நீங்க உங்களை எப்படிப் பார்க்கிறீங்களோ, அப்படித்தான் இந்த உலகமும் உங்களைப் பார்க்கும். நீங்க உங்களையே ஒரு குறையா பார்த்தா, உலகம் அதைத்தான் பெரிதாக்கும்."
அவன் தன் கேமரா ஃபோனை எடுத்து, அவள் முன்னால் நீட்டினான். "இப்போ, நீங்க ஒரு நியூஸ் ரீடர் (News Reader) மாதிரி ஒரு இன்ட்ரோ குடுங்க. இது ஜஸ்ட் ஒரு ட்ரையல் தான்."
மேஜிக் நிகழ்ந்த தருணம்
முதலில் நிவேதா தடுமாறினாள். தன் முகத்திலிருக்கும் தழும்புகள் கேமராவில் எப்படித் தெரியுமோ என்ற அச்சம் அவளைப் பின்னிழுத்தது. பிறகு, கண்களை மூடி ஒரு நீண்ட மூச்சை உள்ளிழுத்தாள். கார்த்திக்கின் வார்த்தைகளை மட்டும் நினைவில் நிறுத்தினாள்.
"வணக்கம்... இது உங்கள் நிவேதா..."
அவள் பேசத் தொடங்கியதும், அவளது குரல் ஒரு புதிய கம்பீரத்தைப் பெற்றது. தடுமாற்றங்கள் மறைந்து, சொற்கள் தெளிவாகவும், ஆணித்தரமாகவும் வெளிவந்தன. அவளது கண்களில் ஒருவித தீர்க்கம் மின்னியது.
வீடியோவை எடுத்து முடித்ததும் கார்த்திக் அதை அவளிடம் காட்டினான். நிவேதா ஆச்சரியத்தில் உறைந்து போனாள். அந்தச் சிறிய திரையில் தெரிந்த பெண், அவள் தினமும் கண்ணாடியில் பார்க்கும் அந்தச் சாதாரணப் பெண் அல்ல.
"பாருங்க நிவேதா... இங்க உங்க முகம் முதல்ல தெரியல. உங்களோட கான்பிடன்ஸ் (Confidence) தான் முதல்ல தெரியுது. உங்க குரல்ல இருக்குற அந்த அதிகாரம், உங்க முகத்தோட நிறத்தையோ, பிம்பிள்ஸையோ தேட விடமாட்டேங்குது," என்றான் கார்த்திக்.
நிவேதா அந்த ஸ்கிரீனைப் பார்த்துக் கொண்டே இருந்தாள்.
முதன்முறையாக, அவள் தன்னை ஒரு அழகியாக உணரவில்லை, ஆனால் ஒரு ஆளுமையாக (Personality) உணர்ந்தாள்.
திறமையின் ரசிகன்
அவளுக்குள் ஒரு சந்தேகம் எழுந்தது. "கார்த்திக்... நீங்க ஏன் எனக்கு இவ்வளவு ஹெல்ப் பண்ணுறீங்க? நம்ம இப்பதான் மீட் பண்ணுறோம்..."
கார்த்திக் மெதுவாகச் சிரித்தான். அந்தச் சிரிப்பில் ஒரு உண்மை இருந்தது. "ஏன்னா... நேத்து ஆடிஷன்ல உங்களை நான் ஒரு கேமராமேனா பார்க்கல நிவேதா. ஒரு ஆடியன்ஸா (Audience) பார்த்தேன். மத்த முப்பது பேர் அழகா இருக்கலாம், ஆனா நீங்க பேசும்போது மட்டும் தான் அங்க ஒரு உயிர் இருந்துச்சு. அதாவது... நான் உங்க டேலன்ட்டுக்கு (Talent) ஃபேன் ஆயிட்டேன்."
அந்த இடம் திடீரென நிசப்தமானது. அந்த மௌனத்தில் இன்னும் காதல் பிறக்கவில்லை. ஆனால், ஒரு ஆழமான மதிப்பும், பிணைப்பும் உருவாகத் தொடங்கியிருந்தது. ஒரு பெண் தன் அழகிற்காகப் புகழப்படுவதை விட, தன் திறமைக்காக ஒருவனால் அங்கீகரிக்கப்படுவதை விடப் பெரிய மகிழ்ச்சி எதுவுமில்லை என்பதை நிவேதா அன்று உணர்ந்தாள்.
ஒரு புதிய பொலிவு
திரும்பிச் செல்லும் வழியில், சாலையோரக் கடைகளின் கண்ணாடிகளில் நிவேதாவின் பிம்பம் விழுந்தது. அதே கருமை நிறம், அதே சாதாரண உயரம். ஆனால், அவளது நடை இம்முறை தளர்வாக இல்லை.
"யாரோ ஒருத்தர் என்னை அழகா பார்க்கிறார்..." - இந்த ஒரு எண்ணம் அவளுக்குள் ஒரு புதிய ஒளியைக் கொடுத்தது.
அது மேக்கப் தராத ஒரு 'குளோ' (Glow).
அவள் தன் வீட்டு வாசலை அடையும்போது, கண்ணாடி அவளிடம் மீண்டும் ஒரு கேள்வியைக் கேட்கத் தயாராக இருந்தது. ஆனால் இந்த முறை நிவேதாவிடம் பதில் தயாராக இருந்தது. அழகு என்பது பார்ப்பவர் கண்களில் இல்லை; அது ஒருவரின் திறமையிலும், தன்னைத் தான் நேசிக்கும் நம்பிக்கையிலும் நிவேதாவின் கண்ணாடி:
