உலகம் ஒரு மிகப்பெரிய சந்தை. இங்கே நாம் விற்கப்படுவதில்லை, ஆனால் நாம் எப்படித் தெரிகிறோம் என்பதை வைத்தே எடை போடப்படுகிறோம். "நீ அழகாக இருக்கிறாய்" என்ற ஒற்றை வரிப் புகழ்ச்சிக்காக என் வாழ்நாளின் பெரும் பகுதியை நான் அடகு வைத்திருந்தேன். காலையில் எழுந்தவுடன் முதல் வேலை கண்ணாடியைப் பார்ப்பதுதான். என் முகத்தில் விழும் ஒரு சிறு தழும்போ, கண்ணுக்குக் கீழே தெரியும் லேசான கருவளையமோ அந்த நாளைத் தீர்மானிக்கும் சக்திகளாக இருந்தன.
புற அழகு என்பது ஒரு போதை. மற்றவர்களின் கண்கள் என் மீது பதிய வேண்டும், அவர்களின் பார்வையில் நான் ஒரு தேவதையாக பிம்பிக்கப்பட வேண்டும் என்ற வேட்கை என்னை ஒரு இயந்திரமாக மாற்றியிருந்தது. உடைகள், ஒப்பனைகள், நவநாகரீகப் பூச்சுகள் என நான் என்னை ஒரு அழகான பொம்மையாகச் செதுக்கிக் கொண்டிருந்தேன். ஆனால், அந்தப் பொம்மைக்குள்ளே ஒரு உயிர் மூச்சுத் திணறிக்கொண்டிருந்தது எனக்குத் தெரியவில்லை.
போலிப் பிம்பங்களின் உலகம்
நாம் வாழும் இந்த சமூகம் அப்படித்தான் வடிவமைக்கப்பட்டிருக்கிறது. சமூக வலைதளங்களில் நாம் பகிரும் புகைப்படங்களுக்குக் கிடைக்கும் 'லைக்குகளும்' 'கமெண்ட்களும்' தான் நம் தன்னம்பிக்கையைத் தீர்மானிக்கின்றன. நானும் அதற்கு விதிவிலக்கல்ல. ஒரு புகைப்படத்தை எடுப்பதற்கும், அதைச் செதுக்குவதற்கும் செலவிடும் நேரத்தில் பாதியைக் கூட, என் மனதின் அமைதியைக் கண்டறிய நான் செலவிட்டதில்லை.
புற அழகின் அடிப்படையில் இயங்கும் இந்த உலகில், ஒரு கட்டத்தில் எனக்கே என் மீது வெறுப்பு வரத் தொடங்கியது. "நான் உண்மையிலேயே யார்? இந்த ஒப்பனைகளைக் கலைத்துவிட்டால் எஞ்சி இருப்பது என்ன?" என்ற கேள்வி என் உறக்கத்தைக் கலைத்தது. அந்தப் புள்ளியில் தான், அந்தப் பயணம் தொடங்கியது.
திசை மாற்றிய அந்தத் திருப்புமுனை
இருளும் ஒளியும் கலந்த ஒரு அந்திப் பொழுதில் தான் அவன் என் வாழ்வில் நுழைந்தான். அவன் என்னை முதன்முதலில் பார்த்தபோது, நான் என் முகத்தில் இருந்த சிறு குறையை மறைக்கப் போராடிக்கொண்டிருந்தேன். அவன் சிரித்தான். அந்தச் சிரிப்பில் பரிகாசம் இல்லை, மாறாக ஒரு தெளிவு இருந்தது.
"நீ எதை மறைக்கப் பார்க்கிறாயோ, அதுதான் உன்னுடைய அடையாளம். அதை ஏன் மறைக்கிறாய்?" என்று அவன் கேட்டபோது, என்னிடம் பதில் இல்லை.
அவன் என் கரங்களைப் பற்றிக்கொண்டான். அது வெறும் உடல் ரீதியான தொடுதல் அல்ல; என் ஆத்மாவைத் தொட்ட ஒரு பிடிப்பு. "இந்த உலகம் உன்னை உன் தோற்றத்தால் அளவிடட்டும், ஆனால் நீ உன்னை உன் அறிவாலும், அன்பாலும், ஆளுமையாலும் அளவிடு," என்றான். அந்த ஒரு வரி, நான் பல ஆண்டுகளாகக் கட்டியெழுப்பியிருந்த மாயக் கோட்டையை இடித்துத் தள்ளியது.
தெளிவு பிறந்த தருணம்
அவனோடு நடக்கும் ஒவ்வொரு நடையும் ஒரு பாடமானது. அவன் என்னைப் பூங்காக்களுக்கு அழைத்துச் சென்றான், முதியோர் இல்லங்களுக்குக் கூட்டிச் சென்றான், இயற்கையின் மடியில் அமர வைத்தான். அங்கு யாரும் யாரையும் ஒப்பனையால் மதிப்பிடுவதில்லை.
இயற்கையின் பாடம்: வாடிய பூவும் அழகானதுதான், அது மண்ணுக்கு உரமாகிறது என்ற உண்மையை அவன் எனக்கு உணர்த்தினான்.
அன்பின் வலிமை: ஒரு குழந்தையின் சிரிப்பில் இருக்கும் அழகு, எந்த விலையுயர்ந்த லிப்ஸ்டிக்கிலும் இல்லை என்பதைத் தெளிவுபடுத்தினான்.
தன்னம்பிக்கை: "உன் கண்கள் காண்பது பிம்பத்தை, ஆனால் உன் இதயம் உணர்வதுதான் உண்மை," என்ற அவன் சொற்கள் என் மனதைச் சுத்தப்படுத்தின.
கை பிடித்துச் செல்லும் உலா
இப்போது நான் அந்தப் பழைய பிம்பத்திலிருந்து வெளியே வந்துவிட்டேன். புற அழகை நான் முழுமையாகப் புறக்கணிக்கவில்லை, ஆனால் அதைக் கொண்டாடுவதை நிறுத்திவிட்டேன். இப்போது நான் கண்ணாடி பார்ப்பது என் முகத்தைச் சரி செய்ய அல்ல, என் கண்களில் மின்னும் தன்னம்பிக்கையைப் பார்ப்பதற்கு.
அவன் கைகளைப் பிடித்துக்கொண்டு நான் செல்லும் இந்த உலா, வெறும் சாலைகளில் நடக்கும் பயணம் அல்ல. இது இருளிலிருந்து ஒளியை நோக்கிய பயணம். அறியாமையிலிருந்து அறிவை நோக்கிய பயணம். போலித்தனத்திலிருந்து எதார்த்தத்தை நோக்கிய பயணம்.
மாற்றத்தின் பிரதிபலிப்பு
இன்று என் நடை மாறியிருக்கிறது, என் பேச்சு மாறியிருக்கிறது. மிக முக்கியமாக, உலகத்தைப் பார்க்கும் என் பார்வை மாறியிருக்கிறது.
சுய அங்கீகாரம்: மற்றவர்களின் பாராட்டுக்காக நான் காத்திருப்பதில்லை. எனக்கு நானே போதுமானவள் என்ற உணர்வு மேலோங்கியிருக்கிறது.
அக அழகு: உள்ளத்தில் இருக்கும் அன்பும், மற்றவர்களுக்கு உதவும் பண்பும் தான் ஒருவரை நிரந்தர அழகியாக மாற்றும் என்பதை நான் உணர்ந்துவிட்டேன்.
சுதந்திரம்: சமூகத்தின் எதிர்பார்ப்புகளுக்குப் பணிந்து வாழாமல், என் விருப்பப்படி வாழும் சுதந்திரத்தை நான் இன்று அனுபவிக்கிறேன்.
முடிவற்ற இந்தப் பயணம்
புற அழகின் அடிப்படையில் இயங்கும் இந்த உலகத்தை என்னால் மாற்ற முடியாது. ஆனால், அந்த உலகில் நான் எப்படி வாழ வேண்டும் என்பதை என்னால் தீர்மானிக்க முடியும். அதற்கு வித்திட்டவன் அவன். அவன் பிடித்துள்ள கரம் எனக்குச் சொல்வது ஒன்றே ஒன்றுதான்: "தொடர்ந்து நட, உன்னைக் கண்டறியும் இந்தப் பயணம் இன்னும் முடியவில்லை."
இந்த உலா இனிமையானது. இதில் ஒப்பனைகள் இல்லை, ஆனால் உண்மைகள் இருக்கின்றன. இதில் போலியான புகழ்ச்சிகள் இல்லை, ஆனால் ஆழமான புரிதல்கள் இருக்கின்றன. என்னை நானாகக் காதலிக்கக் கற்றுக்கொடுத்த அந்தத் துணையுடன், இந்தப் பிரபஞ்சத்தின் ஒவ்வொரு அணுவிலும் இருக்கும் அழகை ரசித்தபடி என் பயணம் தொடர்கிறது.
இனி நான் வெறும் ஒரு முகம் அல்ல; நான் ஒரு ஆன்மா. சுதந்திரமான, தெளிவான, அன்பால் நிறைந்த ஒரு ஆன்மா.
