நிவேதாவின் கண்ணாடி:
பிம்பங்களுக்கும் நிஜங்களுக்குமான போர்
இருண்ட அறையின் நிழல்கள்
தர்மபுரத்தின் ஈரப்பதம் கலந்த அந்தச் சிறிய நகரத்தில், அதிகாலைப் பொழுது எப்போதுமே நிவேதாவுக்கு ஒரு பாரமான விடியலாகவே இருக்கும். ஜன்னல் வழியே எட்டிப்பார்க்கும் சூரிய ஒளி, மற்றவர்களுக்குப் புத்துணர்ச்சி தரலாம்; ஆனால் நிவேதாவுக்கு அது தன் முகத்திலிருக்கும் ஒவ்வொரு தழும்பையும், கரும்புள்ளியையும் ஊதிப் பெரிதாக்கிக் காட்டும் ஒரு பூதக்கண்ணாடி.
அவள் அறையின் மூலையில் இருந்த அந்த நீள்வட்டக் கண்ணாடி, அவளுடைய வாழ்நாள் எதிரி. ஒவ்வொரு முறையும் அதன் முன் நிற்கும்போதும், அது அவளைக் கேலி செய்வது போலவே இருக்கும். “அழகு என்றால் என்ன?” – இந்தக் கேள்வி அவள் காதுகளில் ஒரு ரீங்காரமாய் ஒலித்துக்கொண்டே இருந்தது.
சமூகம் கட்டமைத்து வைத்திருக்கும் ‘அழகு’ என்ற சொல்லுக்கும், கண்ணாடியில் தெரியும் அவளது பிம்பத்திற்கும் இடையில் ஒரு பெரிய பள்ளம் இருந்தது. கருமை நிறம், சீரற்ற சருமம், சாதாரண உயரம் – இவை எதிலுமே அந்த ‘சினிமாத்தனமான’ வசீகரம் இல்லை. ஆனால், அவளது நெஞ்சுக்குள் கனன்றுகொண்டிருந்த கனவு, அந்தப் பள்ளத்தை விடப் பெரியது. ஒரு தொலைக்காட்சியின் மின்னும் விளக்குகளுக்கு நடுவே, இலட்சக்கணக்கான மக்களிடம் உரையாடும் ஒரு ‘ஆங்கர்’ (Anchor) ஆக வேண்டும் என்பதே அது.
எதிர்பார்ப்புகளின் பாரம்
காலை 7 மணி. வீடே சுறுசுறுப்பாக இருந்தது. ஹாலில் அமர்ந்து செய்தித்தாள் வாசித்துக் கொண்டிருந்த அப்பா, நிவேதா தயாராவதைக் கவனித்துக் கொண்டிருந்தார். அவருக்குத் தன் மகளின் திறமை மீது அசைக்க முடியாத நம்பிக்கை இருந்தது, ஆனால் இந்த உலகம் அவளை எப்படி எதிர்கொள்ளும் என்ற அச்சமும் இருந்தது.
“மா, இன்னைக்கு அந்த முக்கியமான ஆடிஷனா?” என்று அவர் மெதுவாகக் கேட்க, நிவேதா தன் உதடுகளில் அடர்நிற லிப்ஸ்டிக்கைத் தடவிக்கொண்டே, “ஆம் அப்பா...” என்றாள்.
சமையலறையிலிருந்து அம்மா கத்தினாள், “பாரு நிவேதா, ரொம்ப மேக்கப் போட்டு முகத்தை மறைக்காதே. நேச்சுரலா (Natural) போ. அதுதான் உனக்குத் தங்கும்.”
நிவேதா தனக்குள் கசப்புடன் சிரித்துக்கொண்டாள். ‘நேச்சுரலாக’ இருப்பதால்தான் இந்தப் உலகம் அவளைக் கண்டுகொள்ள மறுக்கிறது என்பது அவளுக்குத் தெரியும். இயற்கையான அவளது நிறத்தை மறைக்கவே அவள் ஒவ்வொரு அடுக்காக மேக்கப்பை பூச வேண்டியிருந்தது.
அந்த முப்பது பேரின் உலகம்
ஆடிஷன் நடைபெறும் அந்தப் பிரம்மாண்டமான ஹாலில் நுழைந்தபோது, நிவேதாவின் இதயம் ஒரு கணம் நின்று துடித்தது. அங்கே வரிசையாக அமர்ந்திருந்த அந்த 30 பெண்களும், ஏதோ ஒரு தேவலோகத்துப் பாரிஜாதங்கள் போலத் தெரிந்தனர். சிவந்த நிறம், ஒல்லியான உடல்வாகு, நவீனமான உடைகள். அவர்களுக்கு நடுவே நிவேதா ஒரு கறுப்புப் புள்ளியாகத் தெரிந்தாள்.
அருகில் அமர்ந்திருந்த ஒரு பெண், நிவேதாவை ஒரு ஏளனப் பார்வையுடன் பார்த்துக் கேட்டாள், “நீயும் ஆங்கர் ஆகுறதுக்காகத்தான் வந்திருக்கியா?”
நிவேதா தீர்க்கமாக “ஆம்” என்றாள். அந்தப் பெண் அவளை மேலிருந்து கீழ் வரை ஒருமுறை அளவெடுத்துவிட்டு, உதட்டோரம் ஒரு மெல்லிய ஏளனச் சிரிப்பை உதிர்த்துவிட்டுத் திரும்பிக்கொண்டாள். அந்த ஒரு வினாடிச் சிரிப்பு, நிவேதாவின் தன்னம்பிக்கையில் ஆயிரம் ஊசிகளைக் குத்தியது. அவளது உள்ளங்கைகள் வியர்க்கத் தொடங்கின.
மேடை எனும் அக்னிப் பரீட்சை
ஒவ்வொருவராக மேடைக்குச் சென்றனர். இறுதியாக நிவேதாவின் பெயர் அழைக்கப்பட்டது. மேடை விளக்குகளின் வெப்பம் அவளது மேக்கப்பை உருக்குவது போலிருந்தது. அவள் பேசத் தொடங்கினாள். அவளது குரலில் ஒரு தனித்துவமான கம்பீரம் இருந்தது. சொற்கள் தங்கு தடையின்றி, தெளிவான உச்சரிப்புடன் வெளிவந்தன.
நீதிபதிகள் (Judges) அவளது பேச்சைக் கூர்ந்து கவனித்தனர். ஆனால், அவர்கள் கண்கள் அவளது திறமையை விட, கேமராவின் லென்ஸ் வழியாகத் தெரியும் அவளது முகத்தையே ஆராய்ந்தன.
முடிவில் அந்த முதன்மை நீதிபதி சொன்னார்: “உன் கான்பிடன்ஸ் (Confidence) ரொம்ப நல்லா இருக்கு நிவேதா... ஆனா, உன்னோட கேமரா பிரசன்ஸ் (Camera Presence) விஷயத்துல இன்னும் ஒர்க் பண்ணனும். ஆடியன்ஸை அட்ராக்ட் பண்ண ஒரு லுக் வேணும்ல?”
அது ஒரு ‘பாலிட் ரிஜெக்ஷன்’ (Polite Rejection). அதாவது, “உனக்குத் திறமை இருக்கிறது, ஆனால் நீ அழகாக இல்லை” என்பதை நாகரீகமாகச் சொன்னார்கள்.
கண்ணீரில் கறைந்த கனவு
வீட்டிற்கு வந்து கதவைச் சாத்திக்கொண்ட நிவேதா, அன்று கதறி அழுதாள். “என்ன குறை எனக்கு? கடவுள் ஏன் என்னை இப்படிப் படைத்தார்?” என்ற ஆத்திரம் அவளை ஆட்கொண்டது. தான் பூசியிருந்த மேக்கப்பை ஆக்ரோஷமாகத் துடைத்தெறிந்தாள்.
அப்போதுதான் அவளது போன் அதிர்ந்தது. தெரியாத ஒரு எண்.
“ஹலோ... நிவேதா பேசுறீங்களா? நான் கார்த்திக். இன்னைக்கு ஆடிஷன்ல நான் கேமராமேனா இருந்தேன். உங்க வாய்ஸ் ரொம்ப ஸ்ட்ராங். ப்ளீஸ், கிவ் அப் பண்ணாதீங்க (Give up).”
நிவேதா சில நிமிடங்கள் மௌனமாக இருந்தாள். பிறகு விக்கல்களுக்கிடையே சொன்னாள், “நான் அழகா இல்லன்னு தான் அவங்க என்னைத் தூக்கி எறிஞ்சாங்க. ஆங்கர் ஆகுறதுக்கு முகம் முக்கியம் கார்த்திக்.”
மறுமுனையில் கார்த்திக் சிரித்தான். அவன் சொன்ன அந்த ஒரு வரி, அவளது உலகத்தையே புரட்டிப் போட்டது: “நிவேதா, அழகுங்கிறது கேமரால வராது... அது உன்னோட பிரசன்ஸ்ல (Presence) வரும். நீ பேசுறப்போ உன்னை அறியாம உன்கிட்ட ஒரு எனர்ஜி இருக்கு. அதை நம்பு.”
மாற்றத்தின் விதை
அந்த வார்த்தை அவளது மனதின் ஆழத்தில் ஒரு விதையை விதைத்தது. அன்று இரவு, மீண்டும் அந்தக் கண்ணாடி முன் நின்றாள் நிவேதா. ஆனால் இப்போது அழுவதற்காக அல்ல; தன்னைத் தானாகப் பார்ப்பதற்காக.
கண்ணாடி அவளை நோக்கி அதே பழைய கேள்வியைக் கேட்டது: “நீ தோற்றத்தால தோற்றாயா? அல்லது நம்பிக்கையால தோற்றாயா?”
நிவேதா தன் முகத்தை உற்றுப் பார்த்தாள். அவளது நிறம் அவளது பலவீனம் அல்ல, அது அவளது அடையாளம். அவளது தழும்புகள் அவள் சந்தித்த போராட்டங்களின் சாட்சிகள். ஒரு ஆங்கர் என்பவள் மற்றவர்களைக் கவரும் பொம்மை அல்ல; மற்றவர்களோடு உரையாடும் ஒரு உயிர் என்பதை அவள் உணர்ந்தாள்.
அவளது கண்களில் இருந்த கோபம் மெல்ல மெல்ல மறைந்து, ஒரு தீர்க்கமான நம்பிக்கை பிறந்தது. அடுத்த முறை மேடை ஏறும் போது, அவள் மற்றவர்களின் கண்ணுக்காகப் பேசப் போவதில்லை; தன் ஆன்மாவிலிருந்து பேசப் போகிறாள்.
கண்ணாடி அன்று முதல் அவளுக்கு ஒரு எதிரியல்ல; அவளது உண்மையான பிம்பத்தைக் காட்டும் ஒரு தோழியாக மாறியது. அந்தச் சிறிய நகரத்திலிருந்து ஒரு பெரிய நட்சத்திரம் உருவெடுக்கத் தொடங்கிய தருணம் அதுதான்.
